Jubileumconcert 100 jarig jubileum fanfare St.Martinus Urmond
 Honderd jaar geleden werd fanfare St. Martinus te Urmond opgericht. Op zondag 25 juni werd dit jubileum gevierd met een swingend concert. Tijdens dit concert traden Ruud Breuls, solo-trompettist van het Metropole Orkest, en Werner Janssen, saxofonist van de Jazz-Eater''s Lounge, met de fanfare en een speciaal combo op. Beiden zetten hun eerste schreden op het muzikale pad binnen de Urmondse fanfare en zijn inmiddels gevestigde namen in de professionele muziekwereld.
Het optreden werd in de omgeving aangekondigd door middel van het onderstaande prachtige affiche, gemaakt door Christie Bruls. Ook werden in Urmond huis aan huis flyers verspreid.
 
Het optreden werd in de omgeving aangekondigd door middel van het onderstaande prachtige affiche, gemaakt door Christie Bruls. Ook werden in Urmond huis aan huis flyers verspreid.

Affiche jubileumconcert

 
In het tot muziektempel omgebouwde Meulenberg Warehousing, dat zeer goed gevuld was met publiek, werd een programma aangeboden voor elk wat wils. Van prachtige historische werken tot swingende moderne muziek, van popmuziek tot jazz. Jean Tholen maakte voor ons het volgende verslag, waarvoor dank. Verdere reacties over ons jubileumconcert graag in het gastenboek.

Jubileumconcert fanfare St. Martinus
Al het hele voorjaar gonst het van de geruchten in het dorp. Onze fanfare zal, in het kader van haar 100-jarig bestaansfeest, een groot galaconcert geven. Maar wat op het programma staat en waar het concert zal plaatsvinden, dat is nog niet bekend. Tijdens een bezoek aan de repetitie zie ik echter Werner Janssen en Ruud Breuls voor de groep staan, en ik denk: hé, dat kan nog leuk worden. Een maandje later, tijdens de Sint-Leendertjaarmarkt,  zie ik voor het eerst het prachtige affiche. En dan weet ik het zeker: dit wordt een geweldig concert.

 
Openingswoord door voorzitter Harry Govers

Het is zondag 25 juni, een drukkend warme zomermiddag. Om 14.00 uur start het concert maar voordat ik naar Meulenberg Warehouse ga, bekijk ik even op internet de actuele radarbeelden. Nederland zal (volgens de beelden) die middag geteisterd worden door hagel en onweersbuien, maar Limburg houdt het droog.
Het is een leuk gezicht als ik over de brug loop en al die mensen over de Paalweg naar het Meulenbergterrein zie gaan. Daar ligt, zoals Ton Breuls dat op de site van de fanfare noemt, de Centennial Music Hall, want het Warehouse is omgebouwd tot een heuse concerttempel, inclusief bühne, licht en geluid. Het zit goed vol. Achterin moeten  zelfs nog stoelen bijgezet worden.
Na een kort welkomswoord van de voorzitter nemen de charmante presentatrices Josien en Cato de microfoon over.
Het concert begint met waar het nieuwjaarsconcert mee eindigde, namelijk "Liberty fanfare" van John Williams. Hierin opgenomen het verslag van de geboorte van de fanfare. Helaas gaat een deel van verhaal verloren door de strijd tussen microfoon en fanfare. De geluidsafstelling is nog niet optimaal.
 

Bugels in de hoofdrol

Daarna volgt Resurgam, kort ingeleid door Josien. Voor de inleidende teksten had Frans Bergers weer gezorgd. Helaas was hijzelf verhinderd maar ook nu had hij, a la Albert Verlinde weer allerlei nieuwtjes, roddeltjes en wetenswaardigheden opgeduikeld over de diverse componisten. Zo kregen we o.a. te horen dat Eric Ball na een etentje in een bekend Steins restaurant gestorven is. Ik moet hierbij vermelden dat het een niets met het ander had te maken, dit om misverstanden te voorkomen.Resurgam een van de mooiste werken voor brassband. Jammer genoeg is er teveel licht om weg te zwijmelen.
En dan is het tijd voor het eerste solistisch optreden. Samen met de fanfare  speelt Ruud Breuls op bugel een lied van Ge Reinders "As de blajer valle". Kippevel krijg ik ervan. Wat kan eenvoudige muziek toch geweldig klinken. En wat is de bugel toch een geweldig instrument.

 
Bugelsolo door Wil de Bruin
 
Een mars mag op het programma van zo'n jubileumconcert van de Urmondse fanfare natuurlijk niet ontbreken. Het wordt "Army of the Nile". Helaas is de geluidsafstelling niet helemaal goed waardoor sommige groepen wat te veel op de voorgrond komen.
 
"Hine e Hine" is het volgend werk, een compositie rondom een melodie welke toegeschreven werd aan Maori-prinses Rangi Pai. De solo wordt op sublieme wijze vertolkt door concertmeester en solo-bugelist  Wil de Bruin.

Het laatste stuk voor de pauze heet "Windows of the world" en wordt uitgevoerd door de fanfare samen met het combo van Ruud Breuls en Werner Janssen. Een uitvoering waar alles inzit: samenspel, solistisch werk, swing, improvisatie, geluidseffecten (je hoort vogels fluiten en regenbuien (inclusief onweer) overtrekken). Uiteindelijk uitmondend in een magnifiek swingende muzikale happening.  Een geweldig slot van de eerste helft van dit concert.
Ik ben dan blij dat de pauze is aangebroken. Nu kan ik even bijkomen van de warmte maar vooral van het muzikaal gebodene. Ik ben diep onder de indruk.
Na de pauze zijn de problemen met microfoons en geluidsboxen gelukkig opgelost waardoor de muziek tijdens het tweede deel van het concert nog meer tot zijn recht kan komen.

Het tweede deel staat nog meer in het teken van entertainment. Dus geen verschrikkelijke, oermoeilijke, oninteressante moderne concoursmuziek (die geen  kip wil horen en toch nog door een kleine toplaag in de fanfarewereld wordt gekoesterd ter meerdere eer en glorie van zichzelf) maar lekkere swingende composities die aangeven dat een fanfare veel meer mogelijkheden heeft, als je ze deze maar durft te benutten.

 
Ruud Breuls en Werner Janssen soleren

Geopend wordt met "Lightwalk", waarbij de fanfare speelt als een grote bigband met voorop 2 solisten en combo.

Het "Blue rondo ala Turk", geschreven in 9/8 maat, hupt al door die rare maatsoort vanzelf. Vooral leuk bij dit muziekwerk is het kopwerk van Werner en Ruud. Ik heb het later nog eens teruggezien op een opname van de lokale omroep. Geweldig om te zien hoe beiden met hun hoofd de maatverdeling aangeven, een teken dat ze er met hart en ziel (en hoofd) in zaten. En wat knalt daar vanuit de achterhoede van de fanfare een heerlijk vette bastrombone.

Dan heeft de fanfare voorlopig genoeg gespeeld. Het is hun feestje en ze mogen nu ook even gaan genieten. Het muzikale woord is aan Werner Janssen en Ruud Breuls die met hun combo een lekker stuk Jazz ten gehore brengen. Voor de muziekliefhebber een genot. Wat zijn dat toch twee kanjers. En dan te bedenken dat die voortkomen uit onze eigen fanfare. Geweldig dat zij hebben willen meewerken aan dit jubileumconcert.
 

Solisten nemen het applaus in ontvangst

De titel van het werk, "Let me entertain you" zegt al voldoende. En daarvoor hoef je Robbie Williams niet naar Urmond te halen. Die mag rustig in Amsterdam zijn concert geven. Ons entertainen dat kan fanfare St. Martinus ook op eigen kracht.

Het slotwerk is opgedragen aan een van de grootste bandleiders en componisten van de jazz: Sir Duke Ellington. In "The Duke's Finest" wordt nog eens alles uit de kast gehaald. Een muziekgolf overspoelt de mensen in de Centennial Concert Hall. De Swing heeft iedereen in zijn greep. En het is dan ook heel terecht dat, gelijk nadat de laatste noten zijn verstomd, muzikanten, dirigent en solisten getrakteerd worden op een staande ovatie. Ik wil naar aanleiding van dit laatste werk niemand tekort doen maar toch even complimenteren de solisten Wil (on his velvet horn) en Wil (on the slide trombone).
 

Slagwerk in hoger sferen

Het geweldige concert wordt afgesloten met  2 toegiften

De eerste toegift "Breakout" van Ronan Hardiman in een arrangement van dirigent Maurice Daemen wordt op spetterende wijze neergezet door de fanfare. Waar halen ze de "ammesjuur" vandaar? Het enige wat ik nog mis is een horde huppelende Ierse meiden op het podium.

Met het laatste stukje uit "The Duke's finest" wordt het grote jubileumconcert echt afgesloten.

Ik heb genoten van een geweldig en zeker verrassend concert.

Dit zou de fanfare vaker moeten doen. Ik weet zeker dat je daarmee veel meer mensen weet te interesseren voor blaasmuziek en al haar mogelijkheden en het is ook voor de muzikant veel leuker om te doen.

 
Applaus voor Maurice en de fanfare

Proficiat  Maurice, alle leden en solisten met dit geweldig concert en deze muziekkeuze. Op naar de volgende honderd jaar.

Jean Tholen

Ps: Ik heb nog een kleine tip: maak volgende keer gebruik van vlaggende muzikanten zodat er ook visueel iets te beleven valt.