|
|
In de weken voorafgaande aan het Pleinfeest op zondag 3 september werd
door de organisatie menig zweetdruppeltje gelaten om een puik 100-jarige waardig feest op poten te zetten. Toen op de zondag rond 10.00 uur de eerste regendruppels het Antoniusplein een troosteloze aanblik gaven stond de ouverture met het besluit om de activiteit naar de fanfarezaal te verbannen duidelijk in mineur. Veel werk en moeite om de muziek toegangkelijker en naar de mensen in het dorp te brengen bleken voor deze keer niet de beloning te krijgen die het verdiende. Geluk bij een ongeluk, het was geen moeilijke en naar later zou blijken ook een terechte beslissing, die we als een meevaller kunnen noteren (zo heeft ieder nadeel zijn voordeel).
In een goed gevulde fanfarezaal werd na het traditionele welkomswoord van onze voorzitter Harry Govers het eerste optreden verzorgd door de drumband. Instructeur Roy van Wersch leidde zijn manschappen (lees meisjes, jongens, vrouwen en mannen) energiek en in hoog tempo door het programma. Startend met een traditionele openingsmars genaamd In der Baugasse van H.V. Boven werd gaandeweg het concert de inzet van melodische slaginstrumenten steeds dominanter. Het plezier om op zo’n manier muziek te maken straalde er helemaal vanaf. Een genot om naar te luisteren en naar te kijken, zeker als in het muziekwerk Alla Samba van Mitchel Peters xylofoon en marimba door twee slagwerkers tegelijk worden bespeeld. Show of gebrek aan financiële middelen ?
Zusters Cosemans op de marimba
De primeur voor de middag was weggelegd voor het jeugdensemble. Voor het eerst in de geschiedenis van onze fanfare werd er een concert verzorgd door leerling muzikanten versterkt met een kleine aanvulling. Na een korte uitleg van hun dirigent Piet Janssen betreffende het ontstaan en de bezetting van het ensemble werd in het eerste nummer al snel duidelijk dat er een mooie toekomst voor Martinus gloort. Aan publiek en muziekdocent Jan van Hulten toonden de beloftes een goede toonvorming en een harmonieus samenspel. Ze wisten goed met de spanningen van zo’n premiere om te kunnen gaan (ook een groot compliment aan de dirigent die dit prima gemanaged heeft). Met name in Een fietser in Moskou waren verrassende effecten te horen die het talrijke publiek duidelijk maakten dat je fietsen in Moskou maar beter kunt laten (een tip voor enkele ondersteunende leden die in september Moskou bezoeken ?). Dat het embouchure aan het einde van de rit niet meer helemaal top was is begrijpelijk (daar heeft de fanfare zelf ook wel eens last van). De consumptiebonnen, spontaan aangeboden door de Vrienden van de Fanfare, waren dik verdiend. Proficiat.
Première optreden van het Jeugdensemble
Na een snelle ombouw was het muzikale woord vervolgens aan fanfare St. Martinus. In de door dirigent Maurice Daemen sprankelend neergezette openingsmars Army of the Nile van Kenneth J. Alford werd alleen de vaandeldrager in het opvolgen van een oude traditie node gemist (hieraan wordt gewerkt). In Resurgam van Eric Ball was weer eens goed te horen hoe een echt fanfare werk mooi kan klinken. Vooral de fantastisch muzikaal gespeelde tubasolo was voor publiek en medemuzikanten een genot om naar te luisteren. In Windows of the World van Peter Graham konden korps en solisten zich uitleven in een variëteit aan klankkleur en ritme. Ook in enkele populaire nummers werd een krachtige bigband sound neergezet, die het publiek gezien het krachtige applaus bijzonder wist te waarderen. Kortom, in navolging op het prachtige jubileumconcert in juni, kunnen we spreken van een goed muzikaal vervolg.
Harmonie Sint Martinus Opgrimbie
Het Pleinfeest in de fanfarezaal werd afgesloten door onze Belgische buren van Koninklijke Harmonie St.Martinus Opgrimbie. Onder zeer energieke en expressieve leiding van Steve Walker werd een heel mooi intrada met de naam The Planet Krypton gespeeld waarbij de mooie klankleur van een goede harmonie duidelijk tot uiting kwam. In A Tribute to the Count Basie Orchestra passeerden bekende fraaie melodieën in rap tempo de revue. Een stuk om niet genoeg van te krijgen. Zo dachten dirigent en muzikanten van Opgrimbie er kennelijk ook over gezien het schier oneindig aantal herhalingen aan het slot. Na Spaanse klanken in de Pasa Double Puenteareas nam het concert een verrassende wending middels muziek van Deep Purple. Spontaan werd gelijk als bij een popconcert stevig meegeklapt en gestampt waarbij de oudere jongeren van de Urmondse fanfare het voortouw namen. Tot slot als uitsmijter van ons Pleinfeest 2006 nog een prettige verassing voor oog en oor van onze zuiderburen. Onder een goed gebalanceerde begeleiding van de harmonie bracht zangeres Elke Smeets het enthousiaste publiek in vervoering door prima vertolkingen van de songs They can't take that away from me, Nine to five en It's Oh so quiet. Een spetterend slot van een dito begonnen dag. De laatste herinnering telt.
Tip voor het bestuur betreffende onze zuiderburen: dezelfde naam, dezelfde beschermheer, alleen de Maas die tussen ons ligt. Een eenvoudige barrière te slechten om voor de toekomst samen iets moois te bouwen.
|
|
Jubileumjaar 
