In 1968 besloot het bestuur om, in navolging van andere korpsen uit onze omgeving, een ‘aparte’ drumband aan de fanfare toe te voegen. Obbicht, Grevenbicht en Berg beschikten al langer over zo’n drumband.
Tot die tijd liepen bij het uittrekken een stuk of vijf trommelslagers voor het korps om de pauzes in het blazen op te vullen met tamboergeroffel.

Toen het besluit eenmaal bekend werd gemaakt, stroomden de leden toe. Vooral dames - tot dan toe waren we een uitsluitend mannenclub - toonden belangstelling. Onder leiding van Wil Smits uit Obbicht werd gerepeteerd en al na een jaar werd met succes deelgenomen aan een concours en werd de drumband kampioen in de Jeugdafdeling. Binnen 12 jaar, in 1980, bereikten onze tamboers de hoogste afdeling van de Limburgse Bond van Tamboerkorpsen. Onze drumband in opvallend rood en blauw werd al spoedig een graag geziene gast bij optochten en festivals.
Bij de repetities in het begin ging het wel even anders toe dan nu. De leden kregen geen muziekles en leerden de marsen door regel voor regel na te spelen wat Willy Smits voorspeelde. Later, in de tachtiger jaren, gingen enkele leden op eigen initiatief naar de muziekschool in het Belgische Lanklaar.
Over voldoende leden had het bestuur in die tijd niet te klagen. Er is zelfs al eens een besluit genomen om een ledenstop in te voeren (30).

In 1978 was het toch tijd om nieuwe uniformen aan te schaffen. Weer werd gekozen voor een opvallende kleur, deze keer oranje
In 1983 nam Hub Cosemans de leiding over van Willy Smits. Hub was al heel veel jaren tamboer-maître, had inmiddels zijn instructeursdiploma gehaald en was ook al bij andere korpsen in dienst genomen. Ook onder zijn leiding volgde het ene concourssucces op het andere.
Geleidelijk aan veranderde het karakter van de drumbandmuziek. Er werden meer secties ingevoerd en onze drumband stapte over naar Ab, waarbij behalve trommen ook melodische instrumenten gebruikt worden.
In 1999 werd Hub opgevolgd door Roy van Wersch, die in 2002 voor de eerste keer met onze drumband, inmiddels sinds twee jaar gestoken in chique donkerblauw, aan een bondsconcours ging deelnemen. Het resultaat mocht er zijn: 90,42 punten, eerste prijs met promotie en lof in de eerste divisie, sectie A2.
Op 23 november van dit jaar zal onze drumband trachten de rij van successen voort te zetten tidens het concours in Heel.
Uiteraard wensen wij Roy en zijn muzikanten veel succes toe!

Bekroningen

1969 Venlo Jeugdafdeling   251,5 p 1e prijs met prom.
1969 Treebeek Jeugdafdeling  119,5 p Limb. kampioen
1970 Maasniel 3e divisie  137,5 p 1e prijs met prom.
1972 Berg  2e divisie  125 p  1e prijs
1975 Hamont 2e divisie  90 p  1e prijs met lof
1975 Gulpen 2e divisie  203,5 p 1e prijs met prom.
1975 Venray 2e divisie  209,5 p kampioen
1979 Hamont 1e divisie  86 p  1e prijs
1979 Montfort 1e divisie  200 p  1e prijs
1980 Schinveld 1e divisie  206 p  1e prijs met prom.
1984  Horn  eredivisie  312,5 p 1e prijs met prom.
1984 Blerick eredivisie   314 p  1e prijs
1988  Leveroy eredivisie  310 p  1e prijs
1988 Brunssum eredivisie  309,5 p 1e prijs
1992 Venray 2e divisie  317 p  1e prijs met prom. en lof
1992 Heel  2e divisie  325,5 p Limb. kampioen
1993 Rucphen 2e divisie  319 p  1e prijs met lof
1997 Nederweert 1e divisie  88,5 p  1e prijs met prom.
1998 Tessenderloo    84 p  1e prijs met onderscheiding
2002 Kerkrade 1e divisie  90,42 p 1e prijs met prom.en lof

De drumband van fanfare St. Martinus heeft een groot arsenaal aan muziekinstrumenten, waarbij het geluid doorgaans ontstaat door een slaande beweging (ook schuddende en raspende bewegingen komen voor). De grote verscheidenheid in bouw, materiaal en wijze van bespelen heeft tot een ordening geleid in twee groepen:
-idiofonen
-membranofonen.

De eerste groep wordt onderverdeeld in metallofonen (van metaal) en xylofonen (van hout), waarbij het geluid al dan niet versterkt wordt via een klankkast (resonator). Bij sommige instrumenten is er een tegen elkaar slaande beweging (bekkens, kleppers, castagnetten), maar de meeste worden aangeslagen met een houten of metalen voorwerp. Dit kan met de hand bediend worden (triangel, buisklok, xylofoon). Bij de membranofonen wordt een over een klanklichaam gespannen vel tot trilling gebracht. Dit gebeurt door slaan (pauk, tamboerijn, trommel), of door wrijving. Vooral de groep der slagmembranofonen kent talloze volksinstrumenten, die zowel met behulp van stokken als met de handen bespeeld worden.